Τέλος με Αρχή
Το μίσος άνθισε στο πρώτο φως του Σαββάτου. ήταν τα βουβά δάκρυα της προηγούμενης νύχτας που λειτούργησαν σαν λίπασμα. Κάποτε θα ξάπλωνα στο χώμα να φυτρώσεις πάνω μου, με μόνο λίπασμα να στάζει από τους σιελογόνους αδένες. Θυμήθηκα το δίλημμα: δέντρο ή πουλί; Μεγάλη αντάρα όταν απάντησες λάθος Ανόητε άντρα, ξέρεις πόσα πουλιά χωράνε να θαφτούν στις ρίζες μου; Αλλά εσύ ήξερες. Το είχες άλλωστε ήδη δοκιμάσει. Δοκίμαζε τις ρίζες μία προς μία. Τις είχε μελετήσει. Ήξερες τα πάντα για την κηπουρική. Κάθε Κυριακή μάζευες τα πτώματα από την αυλή για να μη τα φάει το παιδί. Έπειτα άλλαξες, έβγαλες μαλλιά, άλλα μαλλιά, διαφορετικά, τα δόντια σου έσφιξαν και άλλαξαν χρώμα. Κι έκατσα να σε βλέπω να αλλάζεις, να γερνάς ή να ξαναγεννιέσαι. Έμοιαζαν όλα τόσο μεταξύ τους. Ήμουν ήδη μπερδεμένη πριν σε αντικρίσω στο φως της πρώτης μέρας, πριν δω τις ρωγμές στα δόντια σου που τόσο ταιριάζουν με το χρώμα των μαλλιών σου, πριν η αγάπη βαφτίσει τα πάθη ζωή, τα λάθη ζωή, τον έρ...
