λευκό

Φέτος τα Χριστούγεννα στόλισα δέντρο, πέταξα πάνω ό, τι περίσσεψε,
κάτι βαλβίδες, κάνα δυο κοιλίες. φέτος στόλισα δέντρο με κομμάτια μου.
 Φέτος η καρδιά μου δεν ήταν μαύρη, προνόησαν τα πνευμόνια μου για αυτό, απλά ξεράθηκε. Αφυδατωμένη, τη ξεζούμισε ο σκόρος και έμεινε κάτασπρη, σχεδόν διάφανη. 
Φέτος τα Χριστούγεννα αγάπησα με τα πνευμόνια μου, έφτυσα γκρι και καφέ σταγόνες σε τσαλακωμένα χαρτομάντιλα. 
Φέτος τα Χριστούγεννα αλλοτριώθηκε η φύση μου ολάκερη. η χλωρίδα μου ξεράθηκε και η πανίδα μου ξεκληρίστηκε και έπινα ποτάμια να σώσω ό,τι δεν σώζεται. δρόσιζα τα σωθικά μου με βουλιμία, με αηδία, σχεδόν με κόπο, με πρόγραμμα και με ευλάβεια. 
Και άρχισα να αναρωτιέμαι τι θα απομείνει στο τέλος (;) ->ρητορική ερώτηση. 
Άκουγα χθες τον αέρα να δέρνει τα πάντα έξω, κι ήθελα να βγω να πετάξω στο ξέσπασμα του όλα τα βρώμικα αίματα που έχει κλάψει η (λευκή πχια) καρδιά μου. όλες αυτές οι μπαλωμένες πληγές της, μη τυχόν και αιμορραγήσει, μπάλωμα στο μπάλωμα μούσκεψαν όλα μέσα μου και πήραν να σαπίζουν σαν ξεχασμένες σερβιέτες. Αηδίασες; Δεν θα έχεις μυρίσει σερβιέτα από κοντά, μισός κορμί, μισός πλακί στο φούρνο.
Σήψη, που αν κλείσεις προσεκτικά τα μάτια σου θα τη νιώσεις μέσα στα ρουθούνια σου με μια γεύση από σίδερο κι αν είσαι έμπειρος τρόπον τινά μπορεί να την ακούσεις κιόλας