ο μικρός ψαράς

Έβγαζα τα ρούχα μου με λύσσα, να καίει η σάρκα για ηδονή.

Πριν όμως σε αγγίξω, τα φρόντισα όλα. Πέταξα την ψυχή μου στα άπλυτα και όρμησα με δανεικές σάρκες στον πρόωρο χαμό μου.

Έσταζε η ανάγκη από τα ξεραμένα χείλη και πότιζε ένα ζευγάρι άγονα κορμιά.

 Τίποτα δεν έπαιρνε τον πόνο από πάνω μου και κανένας εκεί να σβήσει το φως.

Δεν σε αντίκριζα πια, τα μάτια μάλλον υπακούν μόνο στην καρδιά. Εκείνη που ίσως και να ξέχασα να αναστήσω.

Εσύ εκεί να ανοίγεις τις πληγές μου. γυμνός, φορούσες τις αγαπημένες μου συλλαβές. Κι εγώ πάσχιζα να ράψω τη σάρκα μου με αυτές.