μη με ρωτάς, απλά βαριέμαι

Άκου να δεις, αυτά τα παρανοϊκά σου ξεσπάσματα είναι που με έκλεισαν...
Τραβάω μεγάλο ζόρι με το φαγητό που έφτιαξες. Ωστόσο πες μου, ήμουν καλός;
Όταν σε πρωτοσυνάντησα ήμουν παιδί και τώρα όμως καλός είσαι.


           Έπειτα πήρε το μαχαίρι και έκοψε τρεις φέτες ψωμί. Τον κοίταξε βαθειά μέσα στα μάτια              και τον ρώτησε :
Φοβάσαι ακόμα το νερό;
           Αφού είχε φάει δύο σύκα, κατάλαβε πως ήταν ήδη αργά.
Δεν έμαθα ποτέ κολύμπι, αν είναι αυτό που με ρωτάς. Ωστόσο ξέρεις την αλήθεια.
Το πάτωμα είχε γεμίσει ψίχουλα και τώρα θα μάθαιναν όλοι πως ήταν εκεί.
Δεν θα είμαι εγώ πάλι αυτός που θα σε ξελασπώσει.
Δεν προλάβαινε όμως να τακτοποιήσει τα ίχνη του.
Κι αυτό γιατί φοβάσαι το νερό. Πάντα το φοβόσουν, όλοι το ήξεραν.
Ο ήλιος την έκανε πια ενώ η πείνα του δεν έλεγε να σβήσει. Ήθελε κι άλλο ψωμί.
Έμαθα να πίνω το νερό μου σε ποτήρι. Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να περίμενες από μένα στην τελική.