εγώ και λίγο πιο λίγο εσύ

Ταιριάζαμε τις ανασφάλειες μας ή απλά γουστάραμε το καταραμένο κορμί;
Άρχισα γρήγορα να αμφισβητώ την δύναμη μου να μείνω δίπλα του. Προσπαθούσα βουβά να αποκωδικοποιήσω μέχρι και τον τρόπο που σκούπιζε τα πινέλα του. Τίποτα δεν ήταν τόσο απλό. Τίποτα δεν με βοηθούσε. Μα πάνω από όλα εκείνος. Εκείνος ήταν ο ανήμπορος; Μάλλον όχι. Δεν μπορείς να αποδώσεις το περίεργο της μοναδικότητας μας στην ανημπόρια, αυτό είναι γελοίο, τόσο γελοίο σαν δυνατό χαστούκι.

Το έφαγα σύντομα το χαστούκι μου. Και μάλιστα από το ίδιο μου το χέρι. Κατάφερα να φτάσω σε ένα ολόδικο μου αδιέξοδο, μόνη και κατατρομαγμένη. Όλες οι σκέψεις, οι προσδοκίες, οι ανασφάλειες μου φρόντισαν από τα πρώτα μας κιόλας βήματα να χτίσουν τερατώδεις γκρεμούς ανάμεσα μας. Ήταν το μεγαλούργημα μου!                                Θα μπορούσα να το θαυμάζω από μακριά, τρίβοντας τα δάχτυλά μου από ικανοποίηση, ενώ κάπνιζα τον διάολο μου. Του κάκου ρε φίλε, ούτε αυτό ήμουν ικανή να κάνω. Έσκυψα το κεφάλι και με ιλιγγιώδη ταχύτητα έφτασα στον θρήνο. Άρχισα να θρηνώ τον ίδιο μου τον εαυτό και αυτή τη φορά έφταιγε η δική μου ανημπόρια να αναπνεύσω την ζωή, όπως της αρμόζει.

 Γαμιέται το σύμπαν γύρω μου και εγώ τολμώ, με μεγάλη ικανοποίηση, να θρηνώ το απέθαντο!