στιγμές με εσένα, για εμένα

 Σιωπή στο δωμάτιο, μόνο η αναπνοή σου σπάει τον πάγο εδώ μέσα πια. Κοιμάσαι αμέριμνος, ήσυχος, σαν μικρό παιδί, χαμένος στον κόσμο των ονείρων σου. Δεν καταλαβαίνεις την ύπαρξη μου δίπλα σου, δεν δίνεις σημασία στο παραμικρό μου χάδι. Μουγκρίζεις και αλλάζεις πλευρό. Αυτό κάνεις άλλωστε πάντα. Μα δεν με πειράζει διόλου, μου αρκεί να σε κοιτάζω να κοιμάσαι. Νιώθω σαν να είναι δια νόμου απαγορευμένο να σε κρυφοκοιτάζω, κι όμως είναι περίεργη και γλυκιά σκέψη ταυτόχρονα. Γυρίζω πίσω τον χρόνο και γίνομαι παιδί έτοιμο να βάλει το δάχτυλο μέσα στο γλυκό πίσω από την πλάτη της μαμάς. Χαμογελάω πονηρά με τη φαντασία μου και αποφασίζω να σηκωθώ από το κρεβάτι.

Σε αφήνω μόνο και βγαίνω στο μπαλκόνι, ακουμπάω στα κάγκελα και ανάβω ένα τσιγάρο. Χαράζει σιγά σιγά και ο ουρανός ταιριάζει με τον καπνό που φυσάω νωχελικά στον κρύο αέρα. Το βλέμμα μου καρφωμένο στον ουρανό, σήμερα είναι γκρίζος και μελαγχολικός, μου αρέσει. Η σκέψη μου ταξιδεύει μαζί με τα σύννεφα σε ένα άλλο μέρος, δεν είμαι σίγουρη που, ούτε και με νοιάζει, αρκεί να με πάρει μαζί της. Είναι υπέροχα κενό το μυαλό μου. Δεν υπάρχει τίποτα αρνητικό εκεί έξω. Νιώθω αφελής σε αυτή τη σκέψη, σχεδόν παιδί. Δεν θέλω να ξημερώσει άλλο, δεν θέλω να φωτίσει εδώ άλλο ο ήλιος. Ζω τη στιγμή μου, εγώ και το τσιγάρο μου, ο πιστός μου σύντροφος. Σβήνω τον φίλο μου διστακτικά στο περβάζι και μπαίνω στη κουζίνα, είναι μέρα πια! Ψήνω καφέ και σιγοτραγουδάω ένα παλιό σκοπό που μου είχε μάθει ο παππούς μου. ~...το πρωί με ξυπνάς με φιλιά...λα λα λα~ Μου λείπει πολύ και χαμογελάω. << θα' θελα να ήσουν εδώ τώρα και να πίναμε μαζί το καφεδάκι μας>>, σκέφτομαι. Στυλώνω στο παράθυρο και κρυφοκοιτάζω τα αντικριστά σπίτια. αγαπημένο μου παιχνίδι, να φαντάζομαι τι ιστορίες μπορεί να κρύβουν πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες τους.