είναι η μποεμιά..

 για την ευδαιμονία
όταν περπατάμε μαζί με την χαραυγή δίπλα στη θάλασσα παρέα με τους ψαράδες
άδειοι οι δρόμοι γύρω μας, κάνεις δεν ακούει τα μυστικά μου, μονάχα εσύ.

 για το μεράκι
όταν ψήνω καφέ νωρίς την αυγή και οι πρώτες ακτίνες αχνού ήλιου χτυπάνε απαλά το τζάμι μου.
μακάρι να ήσουν κοντά και εσύ, να 'βλέπα τα μαύρα μαλλιά σου για μια στιγμή.

για τη συντροφιά
όταν ο καπνός μου είναι η μόνη μου παρέα, γαλάζιος και βαρύς χορεύει δίπλα μου
όταν μια θάλασσα, βαθιά και σκοτεινή, άκαρδα σε έχει πάρει μακρυά μου

για την αγάπη
όταν γελάς. όταν κλαις. ή όταν τραγουδάς, εγώ σε ακούω από το μακρινό μου παράθυρο στον βορρά
γιατί ο αέρας με νοιώθει ζωντανή μόνο όταν ξέρω ότι θα σε ξαναδώ

για τα όνειρα
όταν σου έγραψα εκείνο το γράμμα
φανταζόμουν έρημες πια χορτασμένες σκιές γκρίζες από το χρόνο παρέα, παρέα σε ένα ξεχασμένο παλιό μπιστρό
θυμάσαι;

                                                             για τους μποέμιδες της ζωής μου,
                                                             γιατί είσαι μποέμισσα και σε ακολουθώ.